నా మొబైల్ ఫోన్ ని దానం గా ఇచ్చేసే ముందు, కొన్ని సంఘటనల్ని, అనుభవాల్ని, ఆలోచనల్ని అక్షర రూపంలో పెట్టాలనే ఆలోచనతో... నా ఈ ప్రయాణానికి బ్యాగ్ సర్దుతున్నప్పుడు, 'అరె ఏముంది సర్దడానికి' అనే ప్రశ్న? మళ్లీ అమ్మకు సందేహం రాకూడదని ఒక చిన్న Trolly Suitcase లో అవసరం లేకున్నా బట్టలు పెట్టుకున్నా. వాటిల్లో ఒక్కటి కూడా ఇప్పుడు వేసుకోవట్లేదు. మరి? ఎవరో దానంగా వదిలి వెళ్లిన చొక్కా, పంచె ఉతుక్కోని వేసుకుంటున్నా. ఎందుకంటే? Monk training లో తెల్లబట్టలు మాత్రమే వేసుకోవాలి. ఈ విషయం నాకు ముందే తెలియదు. సరే Trolley Suitcase విషయానికి వద్దాం, అందులోని సగం బట్టల్ని, నా మొదటి బస్ స్టాప్ లో వదిలి పెట్టేశా. మిగిలిన వాటిని ఇక్కడికి వచ్చాక... ధైర్యం చేసి మా అమ్మకు నేను ఉద్యోగం కోసం మాల్దీవులకు వెళ్లలేదు, శ్రీలంకకు వచ్చానని చెప్పాను. అప్పుడు నమ్మలేదు, తర్వాత తమ్ముణ్ణి అడిగి ధృవీకరించుకుని, బాధపడుతోంది... నా తమ్ముడి కొడుకు, కూతురు తో ఫోన్లో మాట్లాడినప్పుడు, "వాళ్లేన్నారు నీకేం కర్మ పట్టిందా సన్యాసి అవ్వడానికి" అని మళ్లీ నా సమాధానంతో సంతృప్తిచెందినట్లు అనిపించింది. "ఒకే జీవితంలో సైన...
ఇల్లు వాకిలి వదిలి వెళ్లిన ఎంతో మంది కథల్ని చదివాను, రోమాలు నిక్కపొడుచుకునేవి. అలాంటి ఒక రోజు నా జీవితంలో కూడా వచ్చింది. అది ఈ రోజే August 6, 2026. రోమాలు నిక్కపొడుచుకోలేదు, కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి, తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. దారి పొడవునా కన్నీళ్లే, "మళ్లీ మా అమ్మను చూస్తానో లేదో, నా తమ్ముడు, అక్క, వారి పిల్లలు, వాళ్ళ విజయాల్ని చూస్తానో లేదో, చరమాంకంలో ఉన్న నా పప్పీని (My pet dog) చూస్తానో లేదో, నాకెంతో ఇష్టమైన నా మోటార్సైకిల్ రైడింగ్ చేయలేనేమో, నా స్నేహితులు..." ఇవన్నీ మనసును సుడిగుండంలా చుట్టేస్తున్నాయి. ఆత్మహత్య అయితే చేసుకోవట్లేదు. శ్రీలంక లో బౌద్ధ సన్యాసిని కాబోతున్నాను. కొన్ని దశాబ్దాల క్రితం తమ్ముడు ఇంటర్మీడియట్ తిరుపతిలో చదువుతున్నప్పుడు తనని చూడడానికి వెళ్లొస్తున్నప్పుడు కలిగిన బాధ లాంటి బాధ, గుండెల్ని పిండేసే బాధ. కొన్ని ప్రయాణాలు చాలా బాధిస్తాయి, కానీ తప్పదు. ఎన్నో సార్లు ఇంటి నుండి బయలుదేరాను, కొన్నిసార్లు ఒకటిన్నర సంవత్సరం పాటు ఇంటి మొహం చూడకుండా ఉన్న సందర్భాలు చాలానే ఉన్నాయి, అయినా ఈ ప్రయాణం నన్ను, నా లోకాన్ని, నన్ను ప్రేమించే వాళ్ళని ఎంతగానో బాధిస్తోం...