Skip to main content

Monk in Making

నా మొబైల్ ఫోన్ ని దానం గా ఇచ్చేసే ముందు, కొన్ని సంఘటనల్ని, అనుభవాల్ని, ఆలోచనల్ని అక్షర రూపంలో పెట్టాలనే ఆలోచనతో...

నా ఈ ప్రయాణానికి బ్యాగ్ సర్దుతున్నప్పుడు, 'అరె ఏముంది సర్దడానికి' అనే ప్రశ్న? మళ్లీ అమ్మకు సందేహం రాకూడదని ఒక చిన్న Trolly Suitcase లో అవసరం లేకున్నా బట్టలు పెట్టుకున్నా. వాటిల్లో ఒక్కటి కూడా ఇప్పుడు వేసుకోవట్లేదు. మరి? ఎవరో  దానంగా వదిలి వెళ్లిన చొక్కా, పంచె ఉతుక్కోని వేసుకుంటున్నా. ఎందుకంటే? Monk training లో తెల్లబట్టలు మాత్రమే వేసుకోవాలి. ఈ విషయం నాకు ముందే తెలియదు. సరే Trolley Suitcase విషయానికి వద్దాం, అందులోని సగం బట్టల్ని, నా మొదటి బస్ స్టాప్ లో వదిలి పెట్టేశా. మిగిలిన వాటిని ఇక్కడికి వచ్చాక...

ధైర్యం చేసి మా అమ్మకు నేను ఉద్యోగం కోసం మాల్దీవులకు వెళ్లలేదు, శ్రీలంకకు వచ్చానని చెప్పాను. అప్పుడు నమ్మలేదు, తర్వాత తమ్ముణ్ణి అడిగి ధృవీకరించుకుని, బాధపడుతోంది...

నా తమ్ముడి కొడుకు, కూతురు తో ఫోన్లో మాట్లాడినప్పుడు, "వాళ్లేన్నారు నీకేం కర్మ పట్టిందా సన్యాసి అవ్వడానికి" అని మళ్లీ నా సమాధానంతో సంతృప్తిచెందినట్లు అనిపించింది.
"ఒకే జీవితంలో సైనికుడి శిక్షణ, యోగా టీచర్ శిక్షణ, సన్యాసి శిక్షణ కుదరడం/దొరకడం సాధారణమైన విషయం కాదు కదా" అని నా సమాధానం. దానికి వాళ్లు ఒక సంవత్సరంలో తిరిగి వచ్చేయి అని చెప్పారు.
నా తమ్ముడితో నీలగిరి కొండలకి ఒక వారం సాహస యాత్ర, నా తమ్ముడి కొడుకుతో హిమాలయ కొండలకి ఒక వారం సాహసయాత్ర కి వెళ్లాను. ఎన్నో జ్ఞాపకాలు, ఎన్నో అనుభూతులు. ఇంటి నుండి బయలుదేరితే 24 గంటలలోపు లేదా చీకటి పడక ముందే ఎన్ని అద్భుతమైన ప్రదేశాలు చేరుకోవచ్చు. వయనాడు కి వెళ్లినప్పుడు, కన్యాకుమారికి వెళ్లినప్పుడు, మున్నార్ కి వెళ్లినప్పుడు, చివరగా శ్రీలంక కు వచ్చినప్పుడు ఇలాంటి ప్రశ్నలెన్నో...

ప్రస్తుతానికి ఐతే, కేవలం అంతరయాత్ర మాత్రమే. శ్రీలంకకు స్వాగతం!! ఇక సోషల్ మీడియాలో చూడటం వల్ల, కొంతమంది నుండి వినడం వల్ల
Page3
బుద్ధిస్టు దేశం కదా అంతా ధర్మ బద్దంగా వుంటుంది అనుకోవడంలో అభిప్రాయంలో వున్నాను. Airport లో Bus ఎక్కి కొలంబో Port కి దిగి ముందు Fare ఎంత అని అడిగితే అతను ఫోన్ తీసి అందులో Type చేసి చూపించాడు. 760 LKR అని. అతనికి మాటలు రావేమో అనుకుని Pay చేసి, బస్సు దిగి 99 నంబరు బస్సు ఎక్కడ దొరుకుతుంది అని అడిగితే Right Across the road అని నోటితో చెప్పాడు. అప్పుడు అర్థమయ్యింది. అతను నిజంగా ఎక్కువ డబ్బు తీసుకున్నాడని. తర్వాత దాహంగా వుండి Shop లో Water Bottle తీసుకున్నా 120 LKR, తొందరలో 200 ml నీళ్లు తాగాను. తర్వాత తెలిసింది ఆ బాటిల్ సీల్ ట్యాంపర్ అయ్యి వుందిగదాని. ఇలాంటి అనుభవాలు ఇంకెప్పుడైనా ఎదురయ్యుంటే ఎంత దోచుకుంటారో దోచుకోండి అనిపించింది. నేను ఈ డబ్బులు పొదుపు చేసుకోబోవట్లేదు, దీన్ని తాకడం కూడా వృధాయే కాషాయ బట్టలు వేసుకున్నాక అనిపించి నవ్వొచ్చింది, ఎప్పుడు ఎంత దోచుకుంటే ఏం అనిపిస్తుంది.

Comments

Popular posts from this blog

Good Bye Seychelles

(5th September, 2012) The affair with Seychelles (Known as paradise) came to an end. Reached my apartment after finishing work at 8PM and wrote a resignation letter 2nd time (I'll write more in future posts) and went to bed. (6th September, 2012) Today, the first thing I've done at my work was submission of my resignation saying today was my last day at work. I always wanted to have such freedom at any cost. The cost I've paid this time was hurting my team mates who are so close to my heart. Sorry my dear buddies, I had to take a serious decision and I took it. I'm sure you all will appreciate what I'm going to do hereafter. Everyone of you made me feel so special. In fact, you all are special. I really would like to hear from you achieving more. When I joined this resort around 2 years ago, felt saying hello with a smile to every person who comes across appeared to be a distraction. I wanted to be with me more while walking or eating. However, starte...

Helping Hand Through Flipkart

Y es, it was time to cut and store the Sorghum Crop (జొన్న తోట)  for the coming Summer. But, there were no human resources to come and work in the fields at the moment. At the same time, Chandra Babu (My Cousin) came to buy a wall clock through online shopping. I booked the one he had chosen among thousands of wall clocks and paid money. The product was delivered, and I refused when Chandra Babu tried to pay back the money he owed. I proposed to him to come and work on my farm for two days instead of paying money. He agreed, and his next two days were completely packed.  It was an experience to see and understand the value of the wall clock and the time it shows... 

ఇల్లు వదిలి... నన్ను వెతుక్కుంటూ...

ఇల్లు వాకిలి వదిలి వెళ్లిన ఎంతో మంది కథల్ని చదివాను, రోమాలు నిక్కపొడుచుకునేవి. అలాంటి ఒక రోజు నా జీవితంలో కూడా వచ్చింది. అది ఈ రోజే August 6, 2026. రోమాలు నిక్కపొడుచుకోలేదు, కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి, తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. దారి పొడవునా కన్నీళ్లే,  "మళ్లీ మా అమ్మను చూస్తానో లేదో, నా తమ్ముడు, అక్క, వారి పిల్లలు, వాళ్ళ విజయాల్ని చూస్తానో లేదో, చరమాంకంలో ఉన్న నా పప్పీని (My pet dog) చూస్తానో లేదో, నాకెంతో ఇష్టమైన నా మోటార్‌సైకిల్ రైడింగ్ చేయలేనేమో, నా స్నేహితులు..." ఇవన్నీ మనసును సుడిగుండంలా చుట్టేస్తున్నాయి. ఆత్మహత్య అయితే చేసుకోవట్లేదు. శ్రీలంక లో బౌద్ధ సన్యాసిని కాబోతున్నాను. కొన్ని దశాబ్దాల క్రితం తమ్ముడు ఇంటర్మీడియట్ తిరుపతిలో చదువుతున్నప్పుడు తనని చూడడానికి వెళ్లొస్తున్నప్పుడు కలిగిన బాధ లాంటి బాధ, గుండెల్ని పిండేసే బాధ. కొన్ని ప్రయాణాలు చాలా బాధిస్తాయి, కానీ తప్పదు. ఎన్నో సార్లు ఇంటి నుండి బయలుదేరాను, కొన్నిసార్లు ఒకటిన్నర సంవత్సరం పాటు ఇంటి మొహం చూడకుండా ఉన్న సందర్భాలు చాలానే ఉన్నాయి, అయినా ఈ ప్రయాణం నన్ను, నా లోకాన్ని, నన్ను ప్రేమించే వాళ్ళని ఎంతగానో బాధిస్తోం...